ถ้าเรามองว่า...วิกฤติจะมาพร้อมกับบทเรียนดี ๆ เสมอ
ก็ไม่มีเหตุอันใดที่จะต้องทุกข์ใจเพราะวิกฤติ
ตรงกันข้าม ควรจะขอบคุณวิกฤติเสียด้วยซ้ำ
*อย่ามัวแต่กลัวความทุกข์ หรือปล่อยให้ความทุกข์เล่นงาน เราต้องรู้จักเก็บเกี่ยวประโยชน์จากความทุกข์ บ้าง มองความทุกข์ว่าเป็นครู ทุกข์น้อยๆ ก็ครูประถม ทุกข์มากๆ ก็ครูมัธยม ทุกข์หนักหนาสาหัสก็ครูมหาวิทยาลัย ทุกข์เจียนตายก็ครูระดับศาสตราจารย์
*อย่าแบกอะไรที่เกินกำลังของ
*เราเป็น "นักศึกษาตัวน้อยๆ" แห่งมหาวิทยาลัยชีวิต บทเรียนทุกบทของชีวิตมีไว้เ
*คน ที่ควรสมเพชก็คือ ตัวเราเอง ซึ่งในบางครั้งทั้งๆ ที่รู้ว่าอะไรดี แต่กลับไม่ทำ และทั้งๆ ที่รู้ว่าอะไรไม่ดี แต่กลับตั้งใจทำลงไป
*อุทิศตนทำความดีจนถูกวิจารณ์ ยังดีกว่าดักดานอยู่เงียบๆ
(โดยไม่ยอมทำอะไร) จนไม่มีค่าพอที่จะถูกพูดถึง
พูดเหมือนเข้าใจชีวิต แต่ทำไม่ได้สักที
ตอบลบ